Hoofdstuk 14: We Do Not Sow

Donderdag, 3 juli 2014,

Zoals zoveel mensen, zijn vrijwel alle stagiaires bij ICT wel bekend met Game of Thrones, voornamelijk dankzij de razend populaire televisieserie. Een van de stagiaires is zelfs zo'n groot fan, dat ze het bordspel heeft gekocht, Game of Thrones the Board Game. Op de dag voor Independence Day zou ICT in de middag gesloten zijn, dus dat leek ons het ideale moment om dit spel van tronen eens uit te proberen.

Zoals we al hadden verwacht, bleek het spel moeilijker te zijn dan we hadden verwacht. (Yep)

In totaal hoort een spel 8 rondes te hebben, en het had een verwachte speelduur van ongeveer 4 uur. De initiele uitleg duurde al iets meer dan een uur, en daarna konden we iets meer dan 4 uur spelen voordat de eerste mensen alweer naar huis moesten. In deze tijd hebben we 4 (van de 8) rondes kunnen uitspelen, en toen besloten we om huize Greyjoy, gerepresenteerd door de dame in de donkerblauwe top, te laten winnen omdat zij de meeste kastelen had veroverd.

Vrijdag, 4 juli 2014,

Olee, we zijn vandaag vrij! Ik vermoed dat ze ons tegenwoordig alleen maar vrij geven om ons beter te kunnen wapenen tegen een alien invasion. Will Smith begint alweer wat ouder te worden, dus ik denk dat zijn vliegkunsten wat zijn afgenomen.

Een van de onderzoekers bij ICT met de bijnaam "Skip" geeft ieder jaar een feestje in zijn fancy huis in LA waar je een mooi overzicht over de stad hebt. Ik kende deze onderzoeker verder niet, maar een gratis feestje kan ik moeilijk afslaan, dus ik ging mee! 's Avonds werd hier flink wat vuurwerk afgeschoten, maar de foto's van mijn foontje zijn niet heel mooi, dus laat ik hier het indrukwekkende uitzicht vanaf het balkon zien:

Zondag, 6 juli 2014,

Op deze dag had ik helemaal niks gepland staan, dus had ik me voorgenomen om een eindje te fietsen om iets van een parkje ofzo te bekijken. Google vertelde me dat de Baldwin Hills Scenic Overlook slechts 7km weg lag, en het merendeel van het fietspad bevond zich naast een aquaduct, ook wel bekend als de Ballona Creek Bike Path.

Eenmaal aangekomen bij de Hills, zag ik dat het best een eindje klimmen is om naar boven te komen. Er zijn meerdere routes om naar boven te gaan, en blijkbaar had ik de minder populaire route gekozen. Toen ik eenmaal halverwege was, kwamen de routes samen, en toen zag ik wat de populaire route was:

 Dit zijn blijkbaar de beroemde Culver City Stairs (nooit van gehoord, maar veel LA'ers blijken het te kennen) en het bestaat uit 282 treden van gemiddeld 27cm hoog. Ik kan je vertellen dat je doodop bent als je al deze treden hebt gehad, maar je wordt ervoor beloond met een leuk klein parkje bovenop de heuvel, en heel veel gebouwen op de achtergrond.

Mijn benen voelden niet echt sterk genoeg om dezelfde trap ook weer naar beneden te nemen, dus ik had besloten om het alternatieve pad te betreden, waar ik op een gegeven moment een leuk plantje zag staan:

 Na deze tocht mocht ik ook weer de hele 7km terug fietsen. Goed uitgeput kocht ik een ijsje voor mezelf (FroYo!) en de rest van de dag heb ik Scrubs gekeken en op de bank gehangen. It was the best day ever :)


Next up:

Hoofdstuk 13: Universal Dad

Ogod, ik loop nu wel heel erg ver achter... Hier kan ik twee verschillende excuusjes voor gebruiken: Begin augustus was de laatste dag van een groot deel van de stagiaires, en iedereen wilde in de laatste paar dagen nog een paar leuke dingen inplannen om te doen, wat de blogtijd aanzienlijk vermindert. Op hetzelfde moment vlogen een paar gekke Nederlanders richting Los Angeles die mij dwongen om mee te gaan op een roadtrip naar San Francisco, Yosemite, Las Vegas & Grand Canyon. Dat reisje kostte ook flink wat tijd, en het is lastig om blogs te schrijven wanneer je geld staat te winnen in een casino of wanneer je bovenaan een waterval staat. Uiteraard zal ik uitgebreid over deze roadtrip vertellen in een volgende post, maar hier zijn alvast wat sneak-previews:

Woensdag, 25 juni 2014,

Afgelopen avond kreeg ik een berichtje van een kerel dat hij geland was op LAX en dat hij me de volgende dag graag wilde zien. Daar kan ik natuurlijk geen nee tegen zeggen, dus op woensdag zijn we gezellig samen uit eten geweest bij de Killer Shrimp bij Marina Del Rey. Deze kerel bleek mijn vader te zijn, wat een verrassing! Samen met zijn vriendin heeft hij een weekje vrij weten te regelen en deze week wilde hij graag met zijn favoriete zoontje doorbrengen.

Als een echte bootjesfanaat had hij besloten om deze week te verblijven op de Queen Mary, een trans-Atlantisch passagiersschip dat tegenwoordig permanent voor anker ligt bij Long Beach en daar dienst doet als museum en hotel.


Zaterdag, 28 juni 2014,

De lange werkweek is voorbij, nu kan ik eindelijk leuke dingen gaan doen met mijn pappie! Het leek ons een leuk idee om langs Universal Studios te gaan, wat in feite een grote lap land is dat bestaat uit een pretpark en tegelijkertijd als filmstudio voor allerlei films en series van Universal. Een van de attracties van het pretpark was om met een bus door een aantal van de bekende filmsets te rijden, wat sowieso erg gaaf was om te zien. Zie hier een foto van een bebaarde man, met een deel van de filmsets op de achtergrond aan de rechterkant.

We hebben in het park allerlei attracties gezien en bekeken, zoals een show waar allerlei special effects werden uitgelicht, een Shrek-attractie waar we bijna gemarteld werden door Lord Farquaad en een show genaamd Waterworld, waarin zogenaamd de hele wereld bedekt was met water en waar mensen in oorlog zijn over de laatste beetjes land:

Maandag, 30 juni 2014,

Helaas konden ze niet meer dan een weekje vrij regelen, dus op 1 juli moesten ze weer terugvliegen. Op 30 juni mocht ik ze nog wel even een rondleiding in ICT geven, zodat ze ook eens een idee hadden van wat ik daar nou eigenlijk precies deed. Na een (mannelijke) knuffel moest ik weer afscheid van ze nemen, maar ik ben wel heel blij dat ze langs zijn gekomen, meer bezoek is meer beter!


Next up:

Hoofdstuk 12: Non-Stop Bowlin'

Vroegahhh, toen ik nog in Enschede woonde (ongeveer precies 2 maanden geleden), speelde we vrijwel iedere woensdagavond bordspelletjes met een groep vrienden. Enigszins uit nostalgie had ik me voorgenomen om een soortgelijke traditie te starten voor de mensen bij ICT, dus een week van tevoren stuurde ik een mail naar iedereen met een interesse-check voor een bordspelletjesavond. Hier kreeg ik binnen korte tijd ongeveer 10 positieve reacties op, dus dit leek me een geslaagd idee. Woensdagavond bordspellen, olee!

Woensdag, 18 juni 2014,

Via craigslist (de Amerikaanse marktplaats.nl) had ik iemand gevonden die een aantal leuke tweedehands spellen verkocht en ik had hem zo ver gekregen om me twee leuke spellen te verkopen. Helaas was hij niet beschikbaar op deze woensdagavond, en kon ik de spellen pas de dag daarna ophalen. Gelukkig waren er andere mensen aanwezig die wel bordspellen hadden, en een persoon had zelfs een paar spellen uitgeprint op papier die we zo konden spelen.

Zo rond een uur of 9 begonnen mensen toch wel honger te krijgen (typisch), dus toen hebben we wat pizza besteld terwijl we een spelletje Catan open trokken. Na een klein half uurtje (hongerrr!) kwamen de pizza's en die werden natuurlijk direct aangevallen. Na de pizza wilden mensen echter al snel naar huis gaan, aangezien ze de volgende dag gewoon weer op werk aanwezig moesten zijn. Hier had ik misschien niet helemaal rekening mee gehouden, maar goed, al doende leert men. Ondanks het abrupt einde was het een zeer geslaagde avond met genoeg gezelligheid.

Donderdag, 19 juni 2014,

's Ochtends vroeg kom ik bij mijn cubicle (lees: rond een uur of 11), en ik hoor daar van mijn buurman dat hij ook van plan was om een bordspelletjesavond op te zetten! Hij had al direct het idee om dit op een vrijdagavond te doen, dus blijkbaar is hij slimmer dan ik. De dag daarna was iets te kort dag, en bovendien was dat ook een ICT Movie Night, dus besloten we om het de week daarna nog eens te proberen.

In de avond ben ik op de fiets gesprongen om eens een gezond eindje te fietsen naar een discrete locatie (Starbucks) om de bordspellen van de craigslister over te kopen. Deze waren allemaal in prima conditie, en ik ben niet gekidnapt door de verkoper, dus al met al, een geslaagde avond:

Vrijdag, 20 juni 2014,

Ik heb het eerder al eens gehad over de HR-medewerker genaamd Antionne. Een gezellige kerel die continu grapjes maakt, groot fan is van chocolate chip cookies, en hij organiseert iedere paar weken een zogeheten ICT Movie Night, waar hij een film huurt die hij vervolgens in de ICT bioscoopzaal afspeelt. Deze vrijdag was de filmkeuze gevallen op Non-Stop, een actiefilm met Liam Neeson als Air Marshall. Antionne had gezegd dat hij van cookies houdt, maar toen ik drie grote dozen zag staan vol met cookies, wist ik dat hij geen grapje maakte. 'I never kid about chocolate chip cookies, okay?'

Zaterdag, 21 juni 2014,

Iedere zomer zijn er talloze concerten te vinden in en rondom Los Angeles, de meesten daarvan gratis, maar sommigen iets minder gratis. Een van de minder gratis concertseries is de zogeheten Hollywood Bowl, een gigantisch openluchttheater waar allerlei optredens van grote en kleine namen te vinden zijn. Ieder jaar hebben ze een extra groot openingsevenement waar mijn gastvrouw, Marie, altijd naartoe gaat. Dit jaar heeft ze een paar extra tickets voor de Opening Night weten te krijgen dus heeft ze Yang, Nicki, en mij meegenomen naar deze show. Yang en Nicki zijn de twee jongere dames die bij Marie in huis wonen, terwijl de heren Ashish en ik verbannen zijn naar de kamers in het schuurtje.

We hebben vier verschillende optredens gezien tijdens deze avond, allemaal begeleid door de Los Angeles Philharmonic Orchestra, wat een leuke spin gaf aan de nummers. Het eerste optreden was van het duo Pink Martini, dat blijkbaar onder LA jazz-fans zeer bekend is, maar ik had nog nooit van ze gehoord. Na hun optreden kwam YOLA aan bod, het Youth Orchestra of Los Angeles, waar alle opbrengsten van deze Opening Night naartoe ging om het muzikale talent te verhogen in de scholen van Los Angeles.

Na een korte pauze kwamen optredens van ietwat bekendere mensen, te beginnen met de all-girl band The Go-Go's, waar een groot deel van het publiek blijkbaar op af was gekomen. Een groot deel van de mensen zat te dansen of mee te schreeuwen met hun nummers, die ik zelf niet heel spectaculair vond klinken. Als afsluiter van de avond kwam een schattige kleine dame op het podium genaamd Kristin Chenoweth die een aantal nummers van haar musicals liet horen, waaronder een duet met Lea Michele (Rachel Berry uit Glee). Tijdens het laatste nummer vielen alle eerder genoemde artiesten nog even in en werd er een paar honderd dollar aan vuurwerk de lucht in geschoten voor een schitterend einde. Het vuurwerk kon ik niet op de foto krijgen, maar ik heb wel een foto van de massa mensen die allemaal tegelijkertijd het theater willen verlaten.

Next up:

Hoofdstuk 11: 2 ∞ & >

Maandag, 16 juni 2014,

Een vriend van me genaamd Mohammad heeft een grote interesse in fotografie en sterren en hij nodigde me uit om een lezing bij te wonen van een professor die plaats zou vinden in Griffith Observatory, het grote observatorium wat zich in de heuvels van Hollywood bevindt. Een van de andere stagiaires leek het ook leuk om daarheen te gaan, samen met zijn luxe fotocamera, dus met zijn drieën klommen we in Mohammad's auto en reden naar het verre noorden.

Toen we in de buurt van het observatorium kwamen werd het ineens erg druk op de weg, blijkbaar waren er heel wat mensen die naar het observatorium wilde op die avond. De helft van de parkeerplaats was blijkbaar afgezet en mensen werden door zwaaiende mannetjes gewezen op waar ze precies moesten parkeren. Ik had mijn toegangsbewijs van tevoren al uitgeprint en meegenomen gelukkig, want zodra we daarmee begonnen te zwaaien (letterlijk, de bewaker heeft niks kunnen lezen) werden we toegelaten in het lege deel van de parkeerplaats.

Vanwege het drukke verkeer waren we iets later dan gepland en de voordracht was enkele minuten geleden al begonnen. We hadden echter geen idee waar we precies heen moesten, behalve dat er 'West Wing' op ons toegangskaartje stond. We zijn helemaal rondom het gebouw gelopen, waar talloze mensen foto's aan het maken waren van het uitzicht over LA, maar we konden geen ingang vinden. Om even een indruk te geven van waarom er zoveel mensen foto's aan het nemen waren:

Straks missen we het belangrijkste deel van de voordracht! We gaan snel op zoek naar een bewaker aan de westelijke kant van het observatorium en wapperen weer met ons toegangsbewijs. 'Oh, right down there!' en hij wijst ons naar een verborgen trap die inmiddels al afgesloten was. We lopen richting de trap waar ook een mannetje stond ter bewaking, en laten wederom ons papiertje zien. 'Hurry downstairs, to your left'. Rennend wisten we de zaal te vinden (aan de linkerkant, verbazingwekkend genoeg) en we gaan in een van de weinige beschikbare stoeltjes zitten.

We hadden nog niet al te veel van de voordracht gemist gelukkig, maar het was redelijk ingewikkeld en specifiek over verschillende methoden om telescopen te bouwen en opereren. Het meeste ben ik eerlijk gezegd alweer vergeten, maar na de lezing konden we eventjes in het museum-deel van het observatorium rondlopen en verschillende meteorieten van allerlei formaten bekijken, voordat we weer naar boven moesten omdat alles afgesloten werd.

Inmiddels was het donker geworden buiten, wat het uitzicht over LA alleen nog maar mooier maakte. Ik heb een aantal foto's genomen met mijn telefoontje, maar deze zien er allemaal maar erg matig uit. De kerel met de luxe camera heeft echter wel goede foto's in het donker weten te maken, dus zal ik deze maar laten zien.

Hij heeft heel wat foto's gemaakt op die avond, de verzameling van beste foto's is te vinden op http://drive.google.com/folderview?id=0B3FG2uPf4e9WWWRhamUwbjNQc1k

Next up:

P.B.

Is de titel alweer zo obscuur?

Daar staat gewoon: 'To infinity and beyond!', een quote van Buzz Lightyear van de Toy Story films.

Hoofdstuk 10: 8.15484548538

Dinsdag, 10 juni 2014,

Ze zeggen dat er veel dingen kunnen veranderen en gebeuren in een week tijd, maar na de Blizzard tour was ik nog steeds fan van videogames! Gelukkig maar, want deze week was de Electronic Entertainment Expo in Los Angeles, beter bekend als E3. Dat is een gigantische conventie over videogames, maar deze conventie is alleen bedoeld voor media en game bedrijven. Zelfs als we mensen wisten te overtuigen dat we tot een van deze groepen behoorden, moest er nog steeds een hoofdprijs van $995 USD betaald worden om naar binnen te mogen lopen. Desalwelteplus, dat betekent niet dat er niks te doen is voor een stelletje arme studenten, want een van de stagiaires genaamd Diego had een evenement gevonden wat georganiseerd werd door NVIDIA. (Ik schrijf dit niet in hoofdletters omdat ik enthousiast ben over de naam, maar omdat het bedrijf vindt dat het in hoofdletters geschreven moet worden)

We hadden niet echt een idee wat we van dit NVIDIA evenement konden verwachten, maar het was gratis, dus hebben we ons daarvoor ingeschreven met een klein groepje van 7 man & 1 vrouw. Van dit groepje was Diego helaas de enige die een auto ter beschikking had, dus hebben we besloten dat hij twee keer heen en weer zou rijden naar het dichtstbijzijnde Metro-station om vervolgens met z'n allen een lekker treinritje te maken.

Een van de heren waarmee ik samen in de auto mocht zitten had daadwerkelijk nog nooit eerder een trein gezien, dus hij werd helemaal enthousiast toen hij de metro-trein op het station zag staan. Ik vroeg hem: 'Have you really never seen a train before?', waarop hij antwoordde met de quote van de dag: 'Yes, really! I guess that means I haven't been "trained"!'

Na een kort treinreisje kwamen we aan bij het Expo Center, met om de hoek een grote tent waar het NVIDIA evenement bezig was. We konden vrijwel direct naar binnen lopen en daar was een flink aantal computers en beeldschermen te zien met talloze nerds die bezig waren met het spelen van allerlei games.

Uiteraard wilden we niet de enige nerds zonder controller in onze handen zijn, dus zo snel als we konden sprongen we achter een systeem. De memorabele games die ik daar heb gezien zijn: Strife, Evolve, en Gauntlet. (Deze mag je zelf googlen als je hierin geïnteresseerd bent) Buiten de tent was een soort mini-skatebaan opgezet waar mensen met een apparaatje genaamd de Sphero mochten spelen. Dit was simpelweg een bol die met een normale gamecontroller bestuurd kon worden.

Superduidelijke foto...

Na een uurtje of twee hadden we alles in de NVIDIA tent wel gezien, dus toen zijn we wat meer rondom de Expo Hall gaan verkennen. Op een gegeven moment stonden we voor de grote ingang, en twee heren zagen een deur open staan waar geen bewaker bij stond, en zijn daar snel naar binnen geglipt. De rest van ons groepje stond vervolgens een tijd lang bij de ingang op ze te wachten, in de hoop dat we wat juicy informatie van ze toegestuurd kregen.

Na een paar minuten kregen we bericht dat er een strengere controle was om de daadwerkelijke conventie te bezoeken, in deze hal waren slechts een paar promotionele standjes te vinden. Geïnspireerd door hun succes zijn we met z'n allen op zoek gegaan naar een manier om de hal in te komen, en na korte tijd vonden wij een andere deur die ook niet bewaakt werd door een strenge meneer.

De bewaking om de echte conventie binnen te komen was inderdaad een stuk strikter, bij vrijwel iedere deur stond wel iemand met een walkie-talkie. Aan het verre eind van de hal was echter een grote ingangsdeur te vinden waar vrijwel niemand langsliep, en waar de bewaker te druk bezig was met zijn telefoon om op te letten wie er allemaal voorbij kwam. Een aantal van de stagiaires maakten hier snel misbruik van en wisten daadwerkelijk naar binnen te sneaken.

Ze hebben zelfs T-shirts weten te scoren.

Next up:

P.B.
Voor de mensen die geen idee hebben waar de titel van deze blog op slaat, dit is driemaal het Euler getal: e x 3, oftewel E3...

Hoofdstuk 9: Sneeuwstorm in LA

Vrijdag, 30 mei 2014,

Ik ben fan van computergames, zoals je misschien al wel wist. Dat was namelijk een van de redenen voor mij om naar het zonnige LA te komen. Rondom LA zijn meerdere game development bedrijven te vinden, en ik wilde wel eens bij een aantal van deze bedrijven op bezoek gaan om te kijken hoe het er achter de (computer)schermen aan toe gaat. Zodoende kwam ik een pagina tegen van een van de grootste PC-game bedrijven op dit moment: Blizzard Entertainment, waar ze een gratis tour van hun kantoren aanbieden. Deze tour doen ze blijkbaar maandelijks, dus ik heb me zo snel mogelijk ingeschreven in de hoop dat ik daar langs kon gaan voordat ik terug naar Nederland verscheept wordt. Binnen een paar dagen kreeg ik al een reactie dat ik aan het eind van de maand langs kon komen! Yippie yay!

Ik heb Marie lief aangekeken om mij naar het Blizzard kantoor in Irvine te rijden op de vroege vrijdagochtend, wat iets meer dan een uur rijden is, wat ze gelukkig wel voor me wilde doen. Eenmaal daar aangekomen kon ik haar moeilijk alleen achterlaten, dus ze is vrolijk met de rest van de tourgroep meegelopen.

Voordat de tour begon moesten we allemaal een NDA ondertekenen, dus ik mag jullie niet al te veel vertellen over wat we allemaal hebben gezien, maar ik mocht wel foto's nemen (en publiceren) van de tientallen standbeelden die ze over meerdere gebouwen tentoonstelden. Al deze standbeelden waren ongeveer 3 meter hoog, inclusief de bodem waar ze op stonden. Voor de minder nerderige mensen zal ik wat over de karakters vertellen, zodat je kunt opscheppen tegenover je vrienden dat je nerderige dingen weet.

Hier hebben we de aartsengel Tyrael uit de Diablo games. In deze games is er een eeuwige strijd gaande tussen de hemel en de hel, waar de 'menselijke' wereld (genaamd Sanctuary) een soort neutraal gebied zou moeten zijn. Aangezien demonen van de hel niet heel betrouwbaar zijn, willen deze demonen nog wel eens de wereld van Sanctuary aanvallen. Tyrael is de aartsengel van rechtvaardigheid en hij hoort op een gegeven moment dat een sterke demoon een grote aanval plant op Sanctuary en vraagt aan de opperengel om de mensheid te helpen met de macht der engelen. De opperengel is echter van mening dat er op neutraal gebied niet gevochten mag worden, wat Tyrael absoluut niet rechtvaardig vindt. Hij rukt zijn vleugels af en geeft zijn hemelse bestaan op om de mensheid bij te staan in de komende strijd.

Klik voor video

"You cannot judge me. I am justice itself! We were meant for more than this! To protect the innocent! But if our precious laws bind you all to inaction ... then I will no longer stand as your brother."

—Tyrael's parting words

Dit is het karakter Nova uit het StarCraft universum. Sommige mensen worden geboren met bovennatuurlijke psychische krachten. Deze mensen worden als kinderen weggenomen van hun ouders om getraind te worden tot zogenaamde Ghost operatives. Nova is zo'n Ghost operative en zij zou de hoofdpersoon geworden zijn van een game (StarCraft Ghost) die al een hele tijd in productie was en die zelfs publiekelijk aangekondigd was. Echter na grondige inspectie vond Blizzard de game niet goed genoeg om uit te brengen en hebben ze het hele project geschrapt.

   Klik voor video

"Agent Kelerchian, I've killed three hundred and eighty-two people, and felt thirty-two more, including my own family, die in my head. I can tell you everything about every single one of those people-all four hundred and fourteen of them-including what they were thinking the moment they died. What makes you think I want to remember any of that?"

—Nova accepts Kelerchain's offer to join the Ghost Program.

Dit karakter is Sarah Kerrigan, ook wel bekend als 'The Queen of Blades', uit de StarCraft reeks. StarCraft speelt zich af in een futuristische setting in de zogenaamde 'Koprulu Sector', waar naast de mensheid twee andere rassen te vinden zijn: de raadselachtige en gedisciplineerde Protoss en de chaotische en monsterlijke Zerg. Sarah Kerrigan was een Ghost operative, maar werd na een missie achtergelaten door Arcturus Mengsk in een gebied vol met Zerg. Tegen verwachtingen in werd ze gevangen genomen en getransformeerd in de Queen of Blades, de nieuwe leider van de Zerg. Nu wil ze wraak op Mengsk, wie inmiddels een dictator van een planeet is geworden.

Klik voor video

"I am the Swarm. Armies will be shattered. Worlds will burn. Now at last, on this world, vengeance shall be mine. For I am the Queen of Blades."

—Kerrigan leading the Zerg

Tenslotte hebben we hier Illidan Stormrage uit de WarCraft games. Hij is een onsterfelijke Night Elf die verliefd werd op een priesteress genaamd Tyrande. Hij raakte geobsedeerd door magie in zijn tevergeefse pogingen om haar te imponeren, ze had namelijk al gekozen voor Illidan's tweelingbroer, Malfurion. Toen hij dit ontdekte groeide zijn obsessie voor macht en magie steeds meer, zo sterk dat hij een deal sloot met Sargeras die Illidan op de juiste manier wist te manipuleren om in ruil voor meer macht de Demon Soul te verkrijgen; een krachtig voorwerp waarmee Sargeras zijn demonenlegers de wereld in wist te helpen. Al was dit niet zijn bedoeling, Illidan heeft zijn volk verraden in zijn zoektocht voor macht en krijgt de bijnaam 'the Betrayer'.

Klik voor video

"Betrayer... In truth it was I who was betrayed. Still I am hunted. Still I am hated. Now, my blind eyes can see what others cannot. And sometimes the hands of fate must be forced!"

—Illidan Stormrage summoning creatures from the sea to do his bidding

Naast een hele lading standbeelden hadden ze ook een klein museum met allerlei kleine standbeelden en artwork van verschillende games:

Na deze tour zijn we naar Laguna Beach gegaan, aangezien dat in de buurt van Irvine was. Helaas was het vloed, dus konden we niet over de stranden lopen, maar konden we alleen mooie foto's nemen. Hier hebben we een lekker hapje voer gepakt in een restaurantje en vervolgens zijn we over de Pacific Coast Highway teruggereden naar ons huisje.

Next up:

Hoofdstuk 8: Vuilnis, fietsen en rood vlees.

Donderdag, 8 mei 2014,

Ik heb nog niet veel te doen bij ICT aangezien ik moet nadenken over wat mijn project precies gaat worden, dus ik had weinig zin om in mijn cubicle te gaan zitten, terwijl ik ook de wereld kan verkennen! De wereld is in dit geval een pseudoniem voor een deel van de kust van LA. Tijdens mijn bezoek in Hollywood had ik een aantal postkaarten gekocht (niet genoeg, ik weet het) en deze moest ik nog posten, maar aangezien dit internationaal verstuurd diende te worden, leek het me beter om dit door professionals te laten doen.

Het was een mooie dag, dus ik had me voorgenomen om na het posten een eindje te fietsen langs het strand. Ik pak mn kaarten, zet m'n petje op, en ik spring op de fiets. Onderweg naar het postkantoor kwam ik een aparte kerel tegen die wat feitjes over mijn fiets begon te vertellen. Zodoende ben ik met hem in gesprek geraakt, en het bleek dat hij vlakbij het postkantoor woonde, namelijk onder een boom rechts om de hoek. Hij had momenteel even geen geld om marihuana te kopen, maar over een paar dagen zou hij zijn salaris van een hele 400 dollar krijgen, dus hij maakte zich geen zorgen. Volgens hem zouden daklozen niet zo moeten zeuren over hun inkomen; als ze wat extra willen verdienen kunnen ze gewoon wat vuilnis oprapen en inleveren bij een supermarkt voor 25 cent per 'recyclable'. Voor slechts 10 stukken vuilnis kun je een mooi broodje krijgen!

Bij het postkantoor namen we afscheid, en na een lange wachtrij werden mijn kaarten bestempeld en kon de fietstrip beginnen. Het postkantoor lag recht tegenover de Marina del Rey waar het fietspad langs de kust begon, genaamd: Ballona Creek Bike Path. Aan het einde van de haven was een brug over het water, waar een mooi uitzicht over LA te zien was:

Aan het begin van het pad fietste ik over het strand waar af en toe een enkeling lag te zonnen, vast mensen zonder een baan, en gaanderweg kwam ik steeds meer volleybalnetten tegen. Na een paar mijl ging het pad wat omhoog en fietste ik langs de Manhattan Beach Power Plant die niet zo mooi was om te zien. Richting het strand zag het uitzicht er toch leuker uit:

Dit fietspad zou helemaal door moeten lopen naar San Diego heb ik me laten vertellen, dus ik was vastberaden om door te fietsen. De huizen aan mijn linkerkant zagen er steeds hipper uit en de stranden aan mijn rechterkant werden steeds drukker bevolkt. Op een gegeven moment begon mijn achterwerk toch wel pijn te doen van het zitten op een heerlijk zadel. Ik had echter niet bedacht dat ik ook nog terug moest fietsen... Op Redondo Beach heb ik een smoothie gepakt terwijl ik naar volleyballende mensen stond te kijken en even later ben ik maar weer terug gaan fietsen.

Eenmaal thuis aangekomen ben ik lekker languit op de bank geploft. Met een broodje Subway op m'n schoot en Netflix voor m'n neus vond ik het een geslaagde dag. Mijn armen tintelden echter wel een beetje, en bij nadere inspectie zagen ze er wat rood uit... Ook al heb ik het voor elkaar gekregen om mijn beide armen volledig te verbranden, was het een mooi tripje van zo'n 24 mijl.

Next up:

P.B.
Naast deze blogpost heb ik ook een post in mijn andere blog geplaatst over mijn eerste weken bij ICT!